Geboren en getogen in Almelo, opgegroeid in de kleurrijke jaren 70 en 80. Gezegend met de rijkdom van een warm nest, fijne ouders in een moeizaam huwelijk, speelde mijn leven zich af in een beschermde omgeving. Als kind deed ik twee dingen het liefst: fantaseren dat ik op een boerderij woonde, want ik hield het meest van dieren. Die droom werd werkelijkheid op de manege waar ik bijna dagelijks was te vinden.  Als wilde cowboys en indianen, met of zonder zadel, crossten mijn vriendinnen en ik op onze verzorgpony's over zandpaden en weilanden. Het gevoel van vrijheid, avontuur en buitenleven. Mijn andere favoriete bezigheid was lezen, schrijven, fotograferen en bezig zijn met muziek. In mijn hoofd voelde ik mij thuis. De boekenkast, waar ook de pickup stond, was mijn favoriete plek in huis.  Al die ideeën en idealen moesten een vorm krijgen en schrijven werd mijn element. 

Aan dat gevoel kwam tijdens de middelbare schooltijd een einde. Ik wandelde als een jong en leergierig meisje de brugklas binnen, mocht naar het vwo, maar was binnen 3 jaar al 2 keer blijven zitten. Die grote school was overweldigend en hetgeen aangeboden werd, interesseerde me allerminst. Toen ik teveel een stoorzender bleek, werd besloten dat ik beter zou passen op een andere, wat vrijere school en daar was het een stuk gezelliger dan op het christelijk lyceum. Echter, de mannelijke helft van de leerlingenpopulatie trok mijn aandacht meer dan het instituut 'school' en schoolse zaken. Zo ontdekte ik op mijn vijftiende dat ik goed in de markt lag en school werd letterlijk een speelplaats op sociaal en romantisch vlak. Of beter gezegd: een jachtveld, want ik ben tenslotte een Boogschutter en heb mijn pijlen niet voor niets meegekregen.

Op mijn vijfde schijn ik al voor het eerst te hebben gespijbeld, een met regelmaat vertelde anekdote in onze familie!

Enfin, tijdens de pubertijd transformeerde ik dus naar een opstandige puber die op school vooral bezig was met leuke jongens en met het uitdagen van docenten. Na de havo geen idee hebben wat te moeten doen, dus toch nog maar dat vwo er achter aan. Dat ging vrij makkelijk, want ik was slim genoeg, al wekte ik in die tijd een totaal andere indruk...Mijn motivatie was ver te zoeken, dus er werd veel gespijbeld, weinig motivatie en een brutale houding. Het was een toptijd! Veel (verschillende) vrienden, uitgaan, grenzen verleggen en veel trial and error momenten.  Dat is ook een manier van onderzoeken wat bij je past en wie je bent, zij het een niet al te zachtzinnige... Maar het heeft me allemaal gevormd, en ik heb (bijna) nergens spijt van.  Na het vwo verschillende opties voor studies bekijken, van Filmacademie tot Ruslandkunde tot Psychologie....Het werd de Hotelschool. Voornamelijk omdat a) mijn beste vriendin daar naartoe wilde, b) je er selectie voor moest doen (leek me wel interessant) en c) het in Den Haag was, een stad waar ik altijd al 'iets' mee had. 

Na een dynamische, leerzame en vooral sociale tijd ben ik in 1996 afgestudeerd aan de Hoge Hotelschool. De liefde van mijn leven heb ik er gevonden en vele leuke mensen inclusief vrienden voor het leven, dus de opleiding is sowieso ergens goed voor geweest! Vervolgens ben ik als event manager in de evenementenbranche aan het werk gegaan. Het verlangen naar meer creativiteit en diepgang en mijn liefde voor fotografie bracht me bij de Fotoacademie. Daar ontwikkelde ik een hele nieuwe kant van mezelf, uren bracht ik door in de donkere kamer.

In 2002 werd ik moeder van een prachtige zoon, iets wat mij intens gelukkig maakte. Ik had eindelijk écht het gevoel dat ik er toe deed, er was een klein mensje op de wereld gekomen die mij nodig had...het moederschap voelde als een roeping en bleek ook goed te combineren met een zelfstandig creatief beroep. In de vele jaren dat ik als fotograaf  heb gewerkt is mijn passie voor 'de mens' ontstaan. Ik heb vele huwelijken mogen meemaken in de rol van toeschouwer, heb honderden families geportretteerd en maak tegenwoordig met veel plezier reels, stories en andere posts op de socials!

De mens dus, in al zijn facetten. Als toeschouwer (fotograaf) zag ik veel, ik merkte dingen op, signalen die misschien niet voor iedereen zichtbaar waren. Nieuwsgierig als ik ben, ging ik mij verdiepen in psychologie, bewust ouderschap, gedrag en mensontwikkeling. Daarover ben ik vervolgens  gaan schrijven voor EDUCARE, opvoeden vanuit verbondenheid, een magazine voor ouders dat zes keer jaar verscheen. 

Het mens-zijn en innerlijke waarden en drijfveren fascineren me. Wat komen we hier doen? Hoe definieer en 'rapporteer' je de ziel van een mens, het unieke stukje eigenheid? De authenticiteit, waarmee iemand zowel kwetsbaar als krachtig is. Als ik mensen fotografeer, is dat waar ik me op focus. De energiefrequentie, wat voel ik bij deze persoon? Hoe denkt degene? Wat maakt iemand mooi? Wat straalt hij uit? Wie is deze persoon?  Human Design geeft me daarvoor altijd een heel mooi startpunt.

In 2005 werd onze mooie dochter geboren en in 2006 zijn we van Den Haag naar Rotterdam verhuisd. Mooie jaren in Hillegersberg, de kinderen op de basisschool en ik was actief als thuisblijfmoeder, ook op school in allerlei commissies. Kleine kinderen, een kleine wereld. En dan gaan ze ineens naar school, wordt hun wereld vergroot. Alles wat je daar meemaakt vormt je voor de rest van je leven. Ook dat heb ik aanschouwd. En daar is de basis gelegd voor mijn passie voor onderwijs. Ondanks de goede bedoelingen van allen die daar werken is het systeem zo ontwikkeld dat kinderen vooral worden opgeleid om te reproduceren waardoor ze het contact met hun innerlijke wijsheid kwijtraken.  

Een gevoel van eigenwaarde is een kostbaar goed. Aangezien er in het reguliere onderwijs nauwelijks aandacht is voor het menselijke aspect en ik geraakt werd door pestproblematiek, ben ik me hier verder in gaan verdiepen. Samen met een aantal bevlogen en deskundige mensen is de methode RIDDERKIND toen ontstaan, eigenlijk vanuit de behoefte een preventief anti-pest programma te ontwikkelen. Hoeveel kinderen lopen wel niet tegen problemen aan van sociaal emotionele aard? Ik ben ervan overtuigd dat meer aandacht voor het mens-zijn kinderen meer connectie met zichzelf en de wereld om zich heen geeft.

Om mezelf en anderen te kunnen begrijpen ben ik in diverse methodes en systemen gedoken. Ik wilde kennis krijgen, begrijpen en verklaren. Alles slokte ik op als een onverzadigbaar wezen. Als iets mijn interesse had, kocht ik er een boek over, las dat in een ruk uit, speurde online naar nog meer informatie, maakte me de materie eigen en sloeg het allemaal op. Dat ging van spirituele onderwerpen zoals reïncarnatie, tarot, reiki, numerologie, enneagram en astrologie tot meer wetenschappelijke (ontwikkelings)psychologie;  van hoogbegaafdheid naar hooggevoeligheid, autistische stoornissen, ADD / ADHD, maar ook filosofie, sjamanisme, geschiedenis en politiek...Op het gebied van opvoeding werd ik geraakt door de Gordon methode, las ik boeken als "Boeddhisme voor moeders", "Wat je baby/peuter vertelt" en "Lastige kinderen? Heb jij even geluk!" Dat zag ik toen zelf toch echt heel anders...

Soms had ik het er wel lastig mee....  Gezien mijn eigen (zelfverklaarde) complexe aard bleef ik maar zoeken naar wie ik nou eigenlijk was. Ik herkende me dan weer hier in, dan weer daar; maar het leek wel afhankelijk van externe factoren en die waren nooit constant. Tot ik in aanraking kwam met Human Design. Het recente (1987) systeem was misschien wel hét antwoord op mijn zoektocht. Het gaat uit van het gegeven dat iedereen geboren wordt met een uniek design, een fijngevoelig gedifferentieerd (energie)systeem. Hier inzicht in te krijgen kan je leven verrijken, het maakt je in ieder geval bewust van wie je (niet) bent! Mijn eigen design was vooral een bevestiging van alles wat ik zelf al uitgevogeld had. Ik zag de ongelooflijke mogelijkheden en toekomst voor me wanneer dit systeem gemeengoed zou kunnen worden...De opleiding tot Analist heb ik afgerond in 2021, in 2023 kwam mijn eerste boek uit en in 2025 de herschreven versie van Grote mensen doen alsof. 

Jarenlang heb ik alles zelf gedaan wat betreft mijn coachingspraktijk, maar sinds 2025 ben ik samen gaan werken met Maartje Moekotte en Karin Marjolein in De Blauwdruk Academie, een nieuwetijdsbureau voor persoonlijke en professionele groei. Wij bieden Human Design consults, opleidingen, business trainingen en events. Het is onze overtuiging dat de wereld mooier wordt als mensen leven en werken met kennis van hun eigen blauwdruk. Niet om jezelf in een hokje te plaatsen, maar juist om te ontdekken wat jou uniek maakt. Bewustzijn te ontwikkelen. Toevallig (of juist niet) delen we alle drie profiellijn 2: een speelse, natuurlijke manier van leren, ontdekken en doorgeven. Met onze verschillende achtergronden vullen we elkaar perfect aan.

Mijn thema blijft The Whole Picture: fotografie, meerdere perspectieven, het grote plaatje zien, de mens en het onbegrensde potentieel, visie, universeel, plaatjes draaien 🎶