foto: Melissa Noordervliet

The 'call'

Het voelde als een roeping. De vraag van mijn goede vriendin Tessa, of ik misschien zin had om samen met haar naar Frankrijk te gaan voor een Vision Quest. Ik wist precies wat het was; een paar jaar geleden al had ik mensen gesproken die een quest hadden gedaan en ik weet nog dat ik toen dacht: 'dat zou ik dus écht nooit doen'. Voor degenen die niet precies weten wat het inhoudt: een Vision Quest is een sjamanistisch overgangsritueel, een watervast van drie dagen en drie nachten. Een reis naar binnen, je bent helemaal alleen, op een afgelegen plek. Het is een manier om je innerlijke waarheid te leren kennen en contact te maken met je natuur; een reis naar binnen, waar je je angsten en zelfopgelegde beperkingen tegenkomt. Vasten is een onderdeel van de fysieke, mentale en emotionele zuivering waarmee je kracht en helderheid kunt krijgen. 

Maar goed, de vraag kwam en hoewel ik het antwoord eigenlijk al wist, duurde het toch een paar weken voor ik ja zei. Het is niet niks tenslotte, de uitdaging die ik aan zou gaan, maar op een mooie lenteavond in maart, terwijl ik zat te kijken naar de avondzon boven een stil meertje, waar het enige geluid bestond uit wat kwetterende eenden die overvlogen, toen wist ik het zeker. Die Vision Quest die ga ik doen. De natuur roept mij en ik wil er gehoor aan geven. Het is tijd om eens he-le-maal op mezelf aangewezen te zijn, net als vroeger toen ik als kind oneindig veel tijd in de natuur doorbracht. Even geen vrouw van, moeder van dochter van of vriendin van zijn; nee gewoon Barbara zijn. Ik wilde ook graag een periode afsluiten en een nieuwe beginnen in het jaar dat ik 50 word...echt een overgangsritueel dus. En het leek me ook een mooie uitdaging en goed voor mijn lichaam om een tijd heel anders te eten, en zelfs drie dagen te vasten. Een soort cadeautje aan mezelf. Begrijpelijk genoeg snapten de meesten mensen daar niet zoveel van, want wat kan daar in hemelsnaam leuk aan zijn? "Drie dagen alleen op een berg? In een tent?"  "Nee, ik slaap in een hangmat". Oh my God zag ik ze denken. En af en toe dacht ik dat zelf ook eerlijk gezegd... waar ben ik aan begonnen? 

24 uur nadat ik JA had gezegd werd ik goed ziek. Misselijk, rillerig, zweten; ik voelde me heel beroerd. Alsof ik een verslaafde was die moest afkicken. Ik voelde direct dat het helingsproces met mijn 'ja' meteen was begonnen en dat het de juiste keus was, alsof mijn lichaam hierop zat te wachten. En dat besef sterkte mij in mijn proces om er helemaal voor te gaan. Het voorbereidende programma zat goed in elkaar, we kregen uitstekende begeleiding op het gebied van het dieet, de 'intermittent fasting' maar ook in het opstellen van mijn persoonlijke intenties, en de aanloop naar de reis. De laatste maan(d) voor vertrek stond iedere week in het teken van een ander element. Lucht, water, aarde, vuur. En direct was er meer synchroniciteit in mijn leven. Vaak viel achteraf het kwartje pas. En hoe meer ik erop ging letten, hoe meer 'toevalligheden' waardoor ik steeds beter afgestemd was met het universum. Het waren liedjes op de radio, gebeurtenissen die mijn aandacht trokken, weersomstandigheden, activiteiten die ik ondernam en voorwerpen die ik op mijn weg tegenkwam. Heel bijzonder om te ervaren hoe alles stroomt als je afgestemd bent. Hoe je een vraag in je hoofd hebt die vlak daarna beantwoord wordt. Of hoe je aandacht ergens naartoe wordt getrokken en je avonds ineens snapt waarom... En toen na 6 weken voorbereiding en afkicken van koffie, dierlijke producten en alcohol was het zover en gingen Tessa en ik naar Frankrijk! 

Maison Alauzet 

We kwamen aan bij Maison Alauzet, het prachtige high end retreatcenter van Melissa en Jasper, die deze magische ecologische plek met veel toewijding en liefde hebben gecreëerd. De drie dagen in het bos zouden afzien worden maar de rest van de week werden we verwend met alles wat ons hartje begeerde en meer. Hot tub aan de oever van het meer, sauna met uitzicht over de vallei, veganistische maaltijden die mij geen moment verveelden. Prachtige omgeving waar we ons direct welkom voelden. We konden chillen, zwemmen, relaxen, wandelen. Onze intenties werden aangescherpt, we deelden ervaringen met elkaar, en de groep werd vertrouwd met elkaar. Maar ik werd ook steeds stiller en keerde naar binnen, want daar zou ik het allemaal gaan ontdekken.

foto' Alauzet

Drie dagen en drie nachten op een berg, zonder eten, zonder afleiding, alleen met jezelf en tien liter water

De dag voorafgaand aan de quest gingen we op zoek naar onze plek. Het Vision Quest bos is ruig, woest, steil en dichtbegroeid. Héél anders dan in mijn hoofd. In eerste instantie lichte paniek maar al snel met goede moed de weg naar boven gezocht. Op handen en voeten soms, grijpend naar een tak of wortel van een boom om me aan op te trekken. Glibberend over de gladde natte stenen, het had die middag net keihard geregend en geonweerd. Vastberaden was ik. Hier ga ik zéker niet zitten dacht ik alleen maar. Naar boven moet ik. Hier op de steile helling is het veel te donker. Het voelde gewoon niet goed. Ik was al een uurtje aan het klimmen maar had de plek nog niet gevonden. Dapper klom ik door. Wel schoot me regelmatig de gedachte te binnen: hoe denk je hier überhaupt straks met alle bagage naar toe te klimmen? En aan de weg naar beneden wilde ik helemaal niet denken. Want klimmen is één, afdalen nog een stuk ingewikkelder onder deze omstandigheden. De eerste mogelijke plek die ik tegenkwam lag op een dierenpad, en ik zag nog meer beren op de weg. Het was het gewoon niet helemaal. Iedereen had zijn of haar plek al gevonden, maar ik had het gevoel dat er misschien nog iets beters was. Story of my life. De eerste tranen kwamen daar. Dit heb ik nou altijd, nóóit is het een keer goed genoeg. Altijd door zoeken, tot het perfect is. En daar werd ik op mijn zoektocht mooi mee geconfronteerd. Boven aan de berg aangekomen, zag ik wat meer licht en lucht, voelde ik het stromen. Hier ga ik zitten...en het is goed dat ik heb doorgezet, ik ben trots op mezelf. De volgende ochtend ging het echt beginnen. 

"We do not go into the solitude to escape people, but to learn how to find them. We do not leave them in order to have nothing more to do with them, but to find out the way to do them the most good"   - Thomas Merton 

Wat blijft er van je over als je alleen bent, je lichaam leeg en hongerig is, en je enige gezelschap de bomen, dieren, sterren en planeten zijn? Het gevoel van trots toen ik op dag 1 mijn 'basiskamp' en heilige cirkel had opgebouwd en me installeerde zal ik nooit vergeten. Het geluksgevoel toen ik lag te schommelen in de hangmat met de zon op mijn lijf. Ik wás helemaal niet alleen, voelde me omarmd en gedragen. De eerste dag was ik vooral aan het observeren, bijvoorbeeld hoe een paar miertjes druk bezig waren met een takje en een zandkorreltje. Cirkelende roofvogels boven me in de lucht. De krekels die iedere middag aansloegen. Het continue veranderende licht boven de vallei waar ik op uitkeek; de felheid die steeds zachter kleurde tot een palet van 50 tinten groen. En terwijl ik in mijn coconnetje zat en  reflecteerde op de opdrachten kreeg ik de eerste inzichten. Uit mijn jeugd, pijnlijke en angstige maar ook zoveel liefdevolle. Het werd helder wat de verschillende overlevingsmechanismen doen, wat ze vanuit liefde voor me doen, waarom en wanneer ze onderdeel zijn geworden van mijn leven. Innerlijke conversaties gevoerd en diepgaande connecties gemaakt. Met al die delen in mijzelf maar ook met moeder Aarde, onze universele moeder.

Het was in die momenten dat ik zo duidelijk de verbinding voelde met jullie allemaal. Met de mensheid, met mijn voorouders, ik zag onze strijd, al onze pogingen om het geluk te vinden, de liefde te vinden. Persoonlijke thema's, kleine en grote verdrietjes, zorgen over kinderen, onvermogen om te zeggen wat je voelt, tekortkomingen, innerlijke strijd en ons verlangen om het leven zin te geven. Het gevoel van gefaald zijn, machteloosheid over het ouder worden, levensvragen en antwoorden. Ik heb die wanhoop en pijn voor het eerst van dichtbij gevoeld. En vlak daarna klonk een stem in mij: 'Vertel het ze, vertel hoe iedereen worstelt op zijn eigen manier. Als mensen gaan inzien dat ze niet de enige zijn met onzekerheid, pijn en verdriet, dan kunnen ze zich echt met zichzelf en elkaar verbinden.'  Wij zijn geen heiligen, iedereen strijdt zijn eigen strijd en is daarin uniek, maar we komen allemaal voort uit dezelfde bron en worden gedreven door vergelijkbare basisbehoeften. Dit komt uiteindelijk allemaal neer op een verlangen naar liefde. De meeste mensen zijn alleen vergeten dat deze oorspronkelijke bron van liefde in ieder van onszelf zit. 

Halverwege de quest op dag 2 kwam ik in een diep dal terecht. Geen energie meer, misselijk van het zout dat ik had meegenomen, en veel innerlijk verzet. Ik heb me er maar aan overgegeven, had weinig keus voor mijn gevoel. De slapte en de verveling hadden me overgenomen. Gelukkig ging het ook weer over. Ik wist niet hoe laat het was, maar wist wel dat ik ongeveer halverwege de tweede dag was. Het was ook op deze dag dat ik verbinding zocht met mijn totemdieren en mijn spirit naam doorkreeg. Zodra de avond viel, ging ik op mijn kleedje zitten, met mijn deken om me heen geslagen en zat ik daar gewoon een paar uur te kijken hoe de duisternis inviel. Het was op die  momenten dat ik van alles zag in de bomen. Je zou het hallucinaties kunnen noemen. Ik zag dingen waarvan ik wist dat ze er niet echt waren. Een huisje in het bos. Lichtjes achter de ramen, het leek een restaurantje...Later zag ik gezichten in de bladeren. Gezichten die veranderden in andere beelden. Het was niet eng, het was er gewoon. Op het moment dat de maan boven de heuvels verscheen was voor mij het teken dat ik aan mijn avondritueel kon beginnen. Pyjama aantrekken, plassen en wassen. Flesje water vullen voor de nacht. Warme sokken aan. En dan mijn hangmat in. Slaapzak helemaal dichtritsen. De volle maan en de heldere hemel was magisch....het was alsof er een immense lichtbundel op mij scheen, alsof het mij wilde verlichten. Langzaam viel ik in slaap, de geluiden van het bos koesterden mij. Zelfs de vleermuizen en de kudde wilde zwijnen die ik voorbij voelde denderen konden me geen angst aanjagen. We waren één. Ik was niet afgescheiden maar voelde me onderdeel van het bos. Midden in de nacht als de maan recht boven mij aan de hemel stond, opende ik mijn ogen en gluurde door mijn wimpers naar boven.  Tevreden constateerde ik dat de maan nog steeds stond te stralen. En dat ik me intens gelukkig voelde met het feit dat ik daar was. Niets geeft je meer het gevoel van verbondenheid met de natuur dan in de open lucht te slapen. 

De laatste dag was even moeilijk in de ochtend. Ik dacht dat ik sap nodig had en had daarvan een notitie gemaakt op de boom die iedere dag door Melissa werd gecheckt op berichten. De tocht er naartoe was al een hele uitdaging, maar ach ik had geen haast en weer even wat te doen! Toen ik in mijn hangmat lag te wachten tot Melissa zou komen zag ik in de lucht een buizerd vliegen. Hij cirkelde boven me en leek steeds lager te komen. Dieren hebben soms boodschappen voor ons, en deze ontmoetingen kunnen ons veel inzichten geven. Ik maakte de verbinding met de vogel door me helemaal af te stemmen op zijn energie. Ik vroeg hem of hij me wat te vertellen had. En ja hoor, daar was 'ie, "je hebt helemaal geen sap nodig". Loud and clear. Via de vogel kreeg ik duidelijk door dat ik geen sap nodig had...en diep in mijn hart wist ik dat het waar was. De vogel bleef nog even bij me en verdween toen weer. Vlak daarna kwam Melissa me opzoeken. Ik kwam uit de hangmat en ging op mijn kleedje zitten. Ze keek me aan en ik hoorde haar zeggen; "ik ga je geen sap geven, je ziet er nog veel te goed uit!" En ik kon alleen maar lachen, ik wist het al, natuurlijk ging ik geen sap nemen. "Je ziet er onwijs krachtig uit" zei ze ook nog. Ik denk dat ik die mentale boost even nodig had want haar woorden brachten me direct bij mijn kracht! En zo kwam ik die laatste dag eigenlijk heel goed door. Heb ik nog veel geschreven, getekend en muziek gemaakt. Ik was ook zo benieuwd naar de anderen in de groep. Hoe zou het hen vergaan? Af en toe hoorde ik (of dacht ik) getrommel in de verte. Een van de andere deelnemers had een trommel meegenomen. De volgende ochtend ben ik rustig alles gaan inpakken en opruimen, en op zeker moment kwam mijn buddy Nienke aanlopen met haar hele zware rugzak en zagen we Melissa om ons op te halen met de Jeep. De missie was volbracht! Het gevoel van euforie dat ik toen had is onbeschrijflijk. De volgende dag hebben we schrijfoefeningen gedaan, om de processen helemaal te integreren. In de avond het afscheidsfeestje met alcoholvrije cocktails. Er is niet veel nodig om een mens gelukkig te maken.

foto: Melissa Noordervliet

Inzichten

Mijn ontdekkingstocht was er één van extremen. Iedereen die mij een beetje kent zal daar niet vreemd van opkijken. Mijn hoge bergen, diepe dalen zijn weliswaar voor een groot deel afgesleten, de scherpe kantjes afgezwakt, maar diepe gevoelens zullen mij altijd vergezellen zij het dat ik nu meer hand in hand loop met mijn draken en engelen. Van te voren leek het me wel angstig om alleen te slapen, in de buitenlucht, maar de werkelijkheid viel weer eens honderd procent mee! Geen moment heb ik me alleen of angstig gevoeld, wel heb ik me overdag fysiek slecht gevoeld. Slap, licht in het hoofd, lusteloos; maar toen ik daar gewoon aan toe gaf door even te gaan liggen en een dutje te doen, verdwenen de klachten vanzelf weer. Mijn lichaam leerde mij dat het ook zonder brandstof nog prima functioneert. Maar de tweestrijd tussen body en mind was leuk om te aanschouwen. "Je moet nu echt wat eten. Denk aan je lage bloeddruk!" Maar ook dat wordt gewoon gereguleerd. 

Hoe minder verzet, hoe meer flow. Ik merkte dat er ruimte kwam, dat ik me vrij begon te voelen. Alsof er iets in mij wakker werd dat heel lang in slaap was gesust. Een zuivere "ik",  die al eerder in mijn leven was, maar toen het onderspit delfde omdat het niet bestand was tegen alle verhalen die ik al die jaren heb geloofd en geleefd. Overtuigingen over mijzelf en over anderen. Het doet er niet eens toe hoe ze ooit zijn ontstaan; op het moment dat ik inzag dat het allemaal verhalen zijn, wilde ik ze alleen maar loslaten.

Authentieke zelf, het klinkt allemaal zo hoogdravend. Terwijl ik nu heb ervaren dat de geboorte of het ontwaken van het ware zelf meer een kwestie is van vereenvoudigen dan van vermenigvuldigen... Het is alsof er een sluier optrekt er helderheid ontstaat in de wirwar van gedachtespinsels, in de grijze mist die mij soms uitzichtloos kon laten voelen. De kern blijft over, alles wat er toe doet was er altijd al. 

Tijdens de quest heb ik gezien hoe de zon opkomt, en een baan trekt van oost naar west; vele dieren gezien en gehoord. Het samenspel van de natuur, de perfecte harmonie. Het gevoel van de zon op mijn huid, hoe mijn lichaam reageert op de elementen. De wind, ik voelde de verbinding. De aarde en het water. Alle elementen met hun specifieke karakteristieken. De perfectie en wijsheid van mijn lichaam. Het weet, veel meer dan ik dacht. En het is heel erg blij met aandacht! Dat is hoe zelf-liefde zich openbaart, in de connectie met het lichaam.  

Sinds deze Vision Quest denk ik wat vaker: "Is het écht een probleem? Of maak ik het een probleem?" Negentig procent van alles waar ik me voorheen druk over maakte krijgt niet eens meer de kans om een verhaal te worden. Ik laat me niet meer zo makkelijk strikken door mijn triggers en ben me bewust van mijn valkuilen. De eerste weken na terugkomst voelde ik me intens krachtig en stralend en dat zagen de mensen om mij heen ook. Ik was zo'n vijf kilo afgevallen, iets waar ik me heel fijn bij voelde. Ik luister beter naar wat mijn lichaam echt nodig heeft. Het was een magische week die uiteindelijk de aanzet bleek voor het schrijven van mijn boek! 

Aho!

"Speaking with Integrity" (spirit naam)