Midden in de zomer van 2012 ervoer ik een donkere nacht. Ik herinner me het nog goed: die middag tijdens het werk in de By-Bar pop-upstore zag ik op een gegeven moment sterretjes tussen de kledingrekken en werd mijn blik wazig. Dat verschijnsel ervoer ik tien jaar eerder ook al, ik raakte toen behoorlijk in paniek. Sinds die eerste keer overkwam het me met enige regelmaat. Beginnend met verlammingsverschijnselen, een verdoofd gevoel in vingers en hand, uitval in het gezicht, met als gevolg een beperkt gezichtsvermogen, alsof je een tunnelvisie hebt en niet meer vanuit je ooghoeken kunt kijken. Het eindigde altijd met erge hoofdpijn. De eerste keer dacht ik dat het een hersenbloeding was. Na deze beangstigende ervaring werden een CT-scan en neurologisch onderzoek verricht. Het was niets ernstigs. De conclusie van de artsen was dat het een soort migraine of hyperventilatie moet zijn geweest, als gevolg van stress. Toen het die bewuste middag in 2012 weer gebeurde, zocht ik er dus niet zoveel achter en dwong ik mezelf even te gaan liggen op bed tot het weer over zou gaan. Zo gezegd, zo gedaan.

Na een onrustige nacht werd ik wakker in dezelfde duisternis. Emotionele highs & lows waren mij bekend, maar met zo’n zwart gat wist ik me totaal geen raad. De kinderen hadden hun sportdingen en zo vertrok mijn man in alle vroegte met ze. Ik bleef alleen thuis. Nergens zin in, nergens energie voor. Ik deed het gordijn open en zag wederom een stralende blauwe lucht, hoorde de vogeltjes fluiten, maar waar was mijn gevoel? Hooguit werd ik steeds nerveuzer, angstiger. Het gordijn deed ik weer dicht en mijn hoofd draaide op volle toeren. ‘Wat is er met mij aan de hand?’ ‘Komt dit ooit nog goed?’ ‘Ik ben gek aan het worden…’ Huilend stortte ik me op het bed. ‘Help me… Wie kan me helpen? Ik heb hulp nodig.’ Koortsachtig dacht ik na. Ik schaamde me, hier kan ik toch niemand mee lastigvallen? Misschien kan ik Marleen, de coach bij wie ik de transformatie jaargang volgde, bellen… Ik probeerde het, maar kreeg haar niet te pakken. Zo zat ik op bed, met de cursusmappen om me heen, op zoek naar een inzicht, een woord, een houvast. Ik smeekte, bad en vroeg om hulp aan… Aan wie eigenlijk? Ineens was er een gedachte. ‘Geef je over.’

Overgave

‘Geef je over.’ ‘Geef me over? Aan wat? Ok, ik geef me over…’ Zo lag ik te snikken in wanhoop, te wachten op verlossing. Hulp. De tijd verstreek, ik voelde me gebroken en lag daar alleen maar. Het werd ietsjes stiller in mij. Terwijl ik apathisch voor me uit staarde, viel me ineens het straaltje licht op dat tegen het plafond scheen. Het licht leek te bewegen. Mijn adem werd rustiger en ik keek naar het bewegende licht. Mijn hersenen werden weer geactiveerd. Hé, wat zie ik daar, wat gebeurt hier, hoe kan dit? Het zonlicht veranderde iedere keer van vorm als er een auto langsreed. Ineens wist ik het, het waren reflecties van de blaadjes aan de bomen in de straat die wapperden door de wind. Het zonlicht weerkaatste de beweging en temde mijn op hol geslagen gedachten. Het werd kalm. Ik zag in gedachten de bomen voor me en voelde me rustig worden. Deze meer dan honderd jaar oude platanen gaven de Molenlaan aanzien en maakten de drukke weg wat aangenamer om te wonen. Iedere dag reden er zo’n 30.000 auto’s doorheen. En de bomen bleven fier rechtop staan, zuiverden dag in dag uit de lucht van uitlaatgassen en gaven de laan allure.

De gordijnen van de slaapkamer waren gesloten, maar door een kiertje zag ik een sprankje hoop.